1990 तमस्य दशकस्य अन्ते, यदा हैदर्-वर्यः लख्नौ-नगरस्य उर्दू-अकाडेमी-नगरं गतवान्, तदा सा अभिप्रयत् यत् एषा संस्था कालक्रमेण स्थिता, यथा भाषा तत् पोषिता आसीत्। स्ववैधेः मते, धर्मस्य, जातीयतायाः, लिङ्गस्य च लेबुल्स्, तस्याः मानवतायाः विलक्षणदृष्टेः कृते अथवा उर्दूभाषायाः व्याप्तिं यया कौशलेन विस्तृता, तस्य कृते न्याय्यं कर्तुं न शक्नुयात्।